Η πρώτη μέρα του ταξιδιού ξεκίνησε από τη βάση μας στον Πειραιά, φορτώσαμε τη μηχανή και ξεκινήσαμε με προορισμό το πανέμορφο Πήλιο.
Πρώτη στάση στα Καμένα Βούρλα, όπου απολαύσαμε ένα υπέροχο brunch σε χαλαρή ατμόσφαιρα.
Συνεχίσαμε προς τη Βυζίτσα, με λίγες σταγόνες βροχής να μας δροσίζουν αλλά χωρίς να χαλάσουν τη διάθεση. Φτάσαμε σε ένα μαγευτικό κατάλυμα, το «Ραστώνι», που βρισκόταν στην κορυφή του βουνού και προσέφερε θέα στο ατελείωτο μπλε του Παγασητικού — η μέρα κόστιζε 90 ευρώ.
Αφού αφήσαμε τα πράγματα, κατευθυνθήκαμε στο γραφικό χωριό Μηλιές, είδαμε τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και περπατήσαμε πάνω στις ράγες, νιώθοντας σαν να ταξιδεύουμε στο χρόνο. Από εκεί πήραμε το μονοπάτι για τον καταρράκτη της Βυζίτσας, μέσα σε δροσερό, καταπράσινο περιβάλλον.
Το βράδυ δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις: σπετσοφάι, κατσικομακαρονάδα και το νόστιμο τυρί μπάτσος απλά απολαυστικά. Επιστρέψαμε στο κατάλυμα κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι, έτοιμοι για νέες περιπέτειες την επόμενη μέρα.
Ημέρα 2η – Ανάμεσα σε Κενταύρους, πέτρινα χωριά και θέα στο Αιγαίο
Το πρωινό στο Πήλιο έχει έναν δικό του ρυθμό.
Ξυπνήσαμε νωρίς, με εκείνη τη γλυκιά ηρεμία που μόνο το βουνό μπορεί να σου χαρίσει. Στρώσαμε το πρωινό μας μπροστά σε μια θέα που έμοιαζε ζωγραφισμένη: από τη μία τα καταπράσινα βουνά του Πηλίου και από την άλλη η θάλασσα να λαμπυρίζει στο βάθος. Ο αέρας καθαρός, δροσερός, γεμάτος μυρωδιές φύσης. Καθίσαμε χωρίς βιασύνη, απολαμβάνοντας κάθε γουλιά καφέ και κάθε μπουκιά, αφήνοντας το βλέμμα να χάνεται ανάμεσα σε κορυφές και ορίζοντες.
Πορταριά το μονοπάτι των κενταύρων
Λίγο αργότερα, ανεβήκαμε στη μηχανή και πήραμε τον δρόμο για την Πορταριά. Ένα χωριό αρχοντικό, πέτρινο, με ιστορία και αύρα άλλης εποχής. Εκεί ξεκινήσαμε το περίφημο Μονοπάτι των Κενταύρων , μια διαδρομή περίπου 50 λεπτών μέσα στην καρδιά της φύσης.
Το Πήλιο, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν η πατρίδα των Κενταύρων. Πλάσματα μισά άνθρωποι, μισά άλογα, που συμβόλιζαν τη δύναμη και την άγρια σοφία της φύσης. Ο πιο γνωστός από αυτούς, ο Χείρωνας, δεν ήταν απλώς πολεμιστής· ήταν δάσκαλος ηρώων, μέντορας του Αχιλλέα και του Ασκληπιού. Λένε πως κάπου εδώ, μέσα σε αυτά τα δάση, δίδαξε την τέχνη της ιατρικής, της μουσικής και της πολεμικής αρετής.
Η διαδρομή ήταν σχετικά εύκολη, ιδανική για όλους. Πέτρινα γεφυράκια, τρεχούμενα νερά, μικρά ρυάκια
Και πραγματικά, αξίζει να το κάνει ο καθένας.
Μακρυνίτσα το μπαλκόνι του Βόλου
Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς τη Μακρινίτσα. Το αποκαλούν “μπαλκόνι του Βόλου” και όχι άδικα. Από εκεί ψηλά, ολόκληρος ο Βόλος απλώνεται μπροστά σου, με τον Παγασητικό να αγκαλιάζει την πόλη.
Το χωριό ήταν γεμάτο κόσμο , στενά καλντερίμια, πέτρινα αρχοντικά, μικρά μαγαζάκια με τοπικά προϊόντα και χειροποίητα αντικείμενα. Στην ιστορική πλατεία δεσπόζει ο περίφημος πλάτανος, που λέγεται πως ξεπερνά τα χίλια χρόνια ζωής. Κάτω από τη σκιά του έχουν περάσει γενιές και γενιές, ιστορίες, γέλια, καημοί και γιορτές.
Κάναμε τη βόλτα μας, χαθήκαμε στα σοκάκια, βγάλαμε φωτογραφίες με φόντο αυτή την απίστευτη θέα και κρατήσαμε την εικόνα βαθιά μέσα μας.
Χάνια Πηλίου - το χιονοδρομικό κέντρο
Αφήνοντας πίσω μας τη Μακρινίτσα, πήραμε τη διαδρομή προς τα Χάνια, εκεί όπου βρίσκεται και το χιονοδρομικό κέντρο του Πηλίου. Το υψόμετρο φτάνει περίπου τα 1.200 μέτρα και όσο ανεβαίνεις, το τοπίο αλλάζει.
Ο δρόμος γεμάτος στροφές, πυκνό δάσος, δροσιά και σημεία όπου ακόμα διακρινόταν χιόνι στις άκρες. Για εμάς, που ταξιδεύουμε με μηχανή, τέτοιες διαδρομές είναι απόλαυση. Κάθε στροφή και μια νέα εικόνα.
Τσαγκαράδα - γεύσεις και πλατεία γεμάτο ζωή
Κατηφορίζοντας προς την πλευρά του Αιγαίου, φτάσαμε στην Τσαγκαράδα. Ένα χωριό πνιγμένο στο πράσινο.
Καθίσαμε στην πλατεία και απολαύσαμε τοπικές γεύσεις πιάτα αυθεντικά, γεμάτα αρώματα και παράδοση.
Διαδρομή με θέα το αιγαίο και στάση στην παραλία του Λημνιώνα
Συνεχίζοντας τον κύκλο για να επιστρέψουμε προς τις Μηλιές, περάσαμε από δρόμους που σου κόβουν την ανάσα. Από τη μία το βουνό και από την άλλη το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου να απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.
Κάπου εκεί, αποφασίσαμε να κάνουμε μια στάση στην παραλία Λιμνιώνα. Και ήταν αποκάλυψη. Σχεδόν ερημική για την περίοδο που πήγαμε, άγρια, αυθεντική, με καθαρά νερά και έναν ήχο κυμάτων που σε ηρεμεί αμέσως. Κατεβήκαμε, σταθήκαμε για λίγο κοιτάζοντας το τοπίο και νιώσαμε πόσο μικροί είμαστε μπροστά σε αυτή την ομορφιά.
Επιστρέψαμε στο κατάλυμα κουρασμένοι αλλά γεμάτοι εικόνες. Πήραμε σνακς, χαλαρώσαμε και βάλαμε να δούμε τον τελικό Κυπέλλου. Δυστυχώς, ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε απέναντι στον Παναθηναϊκό, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να χαλάσει τη διάθεση της ημέρας.
Γιατί αυτή η μέρα είχε ήδη κερδηθεί.
Έκλεισε με χαμόγελα, με κουβέντες για όσα ζήσαμε και με ανυπομονησία για τη συνέχεια.
Η τρίτη ημέρα μας περίμενε… και το Πήλιο είχε ακόμα πολλά να μας δείξει.
Τρίτη και τελευταία μέρα στο Πήλιο
Ξυπνήσαμε νωρίς, με εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία της τελευταίας μέρας. Απολαύσαμε το πρωινό μας με ηρεμία, χαιρετήσαμε τους υπέροχους οικοδεσπότες μας και φορτώσαμε τη μηχανή για τελευταία φορά. Βάλαμε μπρος και πήραμε την παραθαλάσσια διαδρομή προς το Τρίκερι και την Αγία Κυριακή.
Η διαδρομή απλά μαγική.
Αριστερά μας καταπράσινες . Δεξιά μας το απέραντο γαλάζιο του Παγασητικού. Μικρά χωριά, πέτρινα σπίτια, μυρωδιές από θάλασσα και φύση.
Στάση στη παραλία τζιτζίκια και στην Αγία Κυριακή και κατάληξη στο Βόλο!!!
Κάναμε στάση στην παραλία Παραλία Τζιτζίκια. Ένα ήσυχο, σχεδόν κρυφό σημείο με καθαρά νερά.
Και εκεί που καθόμασταν και χαζεύαμε τη θάλασσα… εμφανίστηκαν δελφίνια. Πολλά δελφίνια. Πηδούσαν έξω από το νερό, έπαιζαν μεταξύ τους. Ήταν από εκείνες τις εικόνες που δεν γράφονται εύκολα τις κρατάς μέσα σου.
Συνεχίσαμε προς την Αγία Κυριακή, ένα πανέμορφο ψαροχώρι με μικρό γραφικό λιμανάκι και βαρκούλες δεμένες μπροστά στις ταβέρνες.
Σκοπός μας; Θαλασσινά δίπλα στο κύμα.
Όμως λόγω Καθαράς Δευτέρας… δεν βρίσκαμε ούτε τραπέζι για δείγμα! Παντού χαμός. Ο κόσμος είχε γεμίσει τα πάντα.
Και έτσι πήραμε τη μεγάλη απόφαση: Κατεύθυνση προς Βόλο.
Φτάνοντας στον Βόλος, η πόλη έσφυζε από ζωή. Live μουσικές, κόσμος παντού, τραπέζια γεμάτα νηστίσιμα, παραδοσιακά τσίπουρα να πηγαινοέρχονται. Μια γιορτή κανονική.
Εμείς όμως, αντί για τα κλασικά, επιλέξαμε κάτι πιο… street.
Παταούγκα – Το “βρώμικο” του Βόλου. Η παταούγκα είναι το απόλυτο βολιώτικο street food.
Ζεστό πεινιρλι τύπου μπαγκέτα ή αφράτο σάντουιτς, γεμισμένο με:
- πατάτες τηγανητές (πολλές!)
- ουγκαρέζα
Είναι χορταστική, λιπαρή όσο πρέπει και ιδανική μετά από ώρες οδήγησης. Στο χέρι, όρθιοι, μέσα στον παλμό της πόλης.
Μπορεί να μην τιμήσαμε τα θαλασσινά, αλλά δεν το μετανιώσαμε ούτε λεπτό.
Χορτάτοι, κουρασμένοι και γεμάτοι εικόνες, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για τον Πειραιά.
Το Πήλιο μας χάρισε τρεις γεμάτες μέρες:
διαδρομές, φύση, θάλασσα, γεύσεις και μικρές απρόβλεπτες στιγμές που κάνουν κάθε ταξίδι μοναδικό.
Και κάπως έτσι έκλεισε αυτό το κεφάλαιο.
Μέχρι το επόμενο .....
Add comment
Comments